Γράμμα απο μάνα σε μάνα

Αγαπητή μητέρα,
Σου γράφω αυτό το γραμμα για σου εξομολογηθώ τον αλύτρωτο πόνο της ψυχής μου τις τελευταίες μέρες…
σαν μάνα προς μάνα…
για να νιώσεις όπως ενιωσα όταν είδα το παιδί μου με μώλωπες στο σώμα και ανεξίτηλες πληγές στην ψυχή του…
για να αναλογιστείς πόσο δίκαιο είναι να εκφοβίζεται και να δέχεται βίαιη συμπεριφορά ένα παιδί στην τρυφερή ηλικία των 13 ετών…

Όταν πριν λίγες μέρες είδα το παιδί μου να ανεβαίνει τα σκαλιά του σπιτιού μας με χαμηλωμένο βλέμμα, κατάλαβα αμέσως πως κάτι σοβαρό είχε συμβεί.Καιρό τώρα βλέπω το παιδί μου να αλλάξει μέρα με την μέρα. Να ζωγραφίζεται στο πρόσωπο του ο φόβος, η θλίψη αλλά και η οργή. Όταν σήκωσε το βλέμμα του και αντίκρυσα το πρόσωπό του, κόπηκαν τα πόδια μου. Τα μάτια του κόκκινα,αλλαγμένα, σκοτεινά,η μπλούζα του σκισμένη… Ο ξυλοδαρμός που είχε υποστεί δυστυχώς δεν άφησε σημάδια μόνο στο πρόσωπό του…

Τον έβαλα στην αγκαλιά μου και κλάψαμε μαζί, ο καθένας για τους δικούς του λόγους.Η αγκαλιά του γιού μου είχε αλλάξει. Ηλεκτρισμένη. Με χρώμα τρόμου και οργής συνάμα. Δικαιολογημένο τρόμο. Δικαιολογημένη οργή.

Εχουμε λοιπόν οι δυο μας αγαπητή μητερα ένα κοινό. Παιδιά στην ίδια τρυφερή ηλικία, στην εφηβεία. Εχουμε όμως μια τεράστια διαφορά. Τον τρόπο με τον οποίο μεγαλώνουμε τα παιδιά μας. Και ο δικός σου τρόπος, είμαι πλεον σίγουρη πως είναι, τουλάχιστον, επικίνδυνος.

Εγώ του μαθαίνω να λύνει τις διαφορές του με συζήτηση και εσύ… με μπουνιές και κλωτσιές . Εγώ του λέω κάθε μέρα πως το αντριλίκι δεν κρύβεται στους καυγάδες και εσύ… καμαρώνεις για το δήθεν αντριλίκι του. Δικαίωμά σου το πώς μεγαλώνεις το παιδί σου? Όχι. Δεν είναι δικαιωμά σου από την στιγμή που αντίκτυπο στο δικό μου παιδί.

Δεν είμαι εδώ για να σε κρίνω. Μα ερωτήματα κατακλίζουν το μυαλό μου κάθε λεπτό….

Γιατί γκρεμίζεις ότι με τόσο κόπο προσπαθώ να φτιάξω; 
Γιατί φυτεύεις αγκάθια εκεί που εγώ 13 χρόνια τωρα καλλιεργώ πανέμορφα λουλούδια; 
Γιατί γεμίζεις με θυμό την ψυχή του παιδιού μου;Με τρόμο. Με οργή.

Αγαπητή μητερα, ο νόμος μου δίνει το δικαίωμα να προστατέψω το παιδί μου και να επαναφέρω στην οικογένειά μου την ηρεμία και την γαλήνη. Δυστυχώς το παιδί μου είναι θύμα και το παιδί σου θύτης αυτού που σήμερα ταλανίζει τα ελληνικά σχολεία, του bullying. Μα το θέμα δεν είναι εκεί. Δεν ξερω για ποιο παιδί από τα δυο λυπαμαι πιο πολύ… μα νομίζω πως πιο πολύ λυπάμαι για σένα αγαπητή μητέρα! Λυπαμαι γιατί αυτή η συμπεριφορά φωνάζει πως το παιδί σου σε χρειάζεται, και εσύ κλείνεις τα αυτιά σου στις απεγνωσμένες φωνές του.

Αγαπητή μητέρα, αφουγκράσου το παιδί σου.

Στήριξέ το.

Είμαι σίγουρη ότι κρύβει έναν μεγάλο θησαυρό στην θυμωμένη ψυχή του.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *